La zona gris

Página 5, Sábado, 5 de Febrero de 2005 | General
Leído 1568 veces (desde 15 de Feb. de 2007)

Tengo la suerte de haber podido vivir en el lado brillante durante muchísimo tiempo, porque mi entorno nunca ha vivido en un mundo frívolo e interesado, a pesar de contadas excepciones. Una de las cuales, de nombre Angélica, provocó mi salida definitiva haciéndome llegar a ver el lado oscuro. Y una vez el lado oscuro, no puedes volver a salir de la zona gris. La verdad es que se puede dar gracias de estar en la zona gris tras ello, porque lo más fácil habría sido quedarse en ese lado oscuro. Pero tuve la suerte de conocer a Alicia, una maravillosa persona que todavía vivía en ese lado brillante, y a la que por desgracia parece que yo arrastré conmigo a la zona gris.

Este és uno de esos escritos que no pienso releer, porque seguramente si lo hago, no lo publicaré. Continuemos dejando fluir los pensamientos…

La verdad es que al principio, este limbo al que llamo zona gris, puede resultar muy confuso para aquellos que provenimos del lado brillante, inocente, de buenas intenciones. El lado en el que nunca creerías que nadie te daría su amistad buscando algo que obtener a cambio más que tu propia amistad. Pero una vez Alicia y yo terminamos, volvía a alejarme de nuevo de la luz para adentrarme más en la zona gris.

« página anterior || página siguiente »

Páginas: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Dejar un comentario

» Comentario por antonienko

21 Febrero - 2005 @ 13:55

Antes que nada, agradeceros a todos los comentarios. Mientras escribía, tenía miedo de perderme excesivamente entre tanta zona y persona gris, blanca o negra, pero como se trató de un “sesión jam” de escritura, lo dejé tal como quedó, sin repasarlo.

Gracias Marta por el esfuerzo, que se que ha sido considerable, de exponer aquí tus sentimientos.

Gràcies a tu també, Silvia, perque encara que fa poquet que ens coneixem, tens sempre detalls que demostren que ets una gran persona (ens veiem a la festa de dissabte, porto la càmara ;-) )

Gracias Sonia, por tu interés callado y discreto, y por tus comentarios de ánimo.

Gracias Carlos por tu reflexión sobre los tipos de espectativas a depositar en cada persona, me ha parecido muy interesante y acertado.

Y gracias Isa por reflexionar sobre lo que te digo, sin decirme: “es que tu eres mu tonto” ;-)

» Comentario por Isatnf

21 Febrero - 2005 @ 12:59

Esto me ha hecho recapacitar bastante y me empuja a dar mi opinion, puesto que, durante mucho tiempo era un dilema que no llegaba a comprender.Despues de perder la inocencia debido al sufrimiento y a los palos q la vida nos va regalando a diestro y siniestro, es cierto q existe un lugar en el que caemos todos, llamalo “zona gris” o como mas te apetezca.Pero aunque ninguno quiera llegar a esa zona, caes sin poder hacer nada para evitarlo.Yo no se a que parte pertenezco de esa zona.Tengo muy claro que no se puede juzgar a todos por lo que hayas vivido antes,cada uno de nosotros tiene valores diferentes aunque habitualmente queramos generalizar.En mi vida he conocido a muchisima gente, quizas por mi profesión o por mi caracter, no lo sé, pero intento apreder lo bueno de cada uno y creo que reporchar ,no se vale.La gente es como es y eso nadie lo puede cambiar a menos que lo hagan ellos mismos.La coraza “relativa” creo que la tenemos todos aquellos que hemos sufrido por un motivo u otro, en esto tengo que decir, y me incluyo, cada uno le adjudica un tipo de grosor diferente, aún inconscientemente.Yo he tratado que la mia sea impenetrable pero jamas lo he conseguido,quizás, no tengo ningun derecho a cerrar puertas a cal y canto sin conocer la valía de cada persona.Puede ser que por este motivo sigan haciendome daño o simplemente es que sigo siendo demasiado ingenua y mi interior no me deja actuar de otra manera.En este ultimo tiempo he conocido a gente maravillosa,la cual, me esta ayudando mucho .Si mi coraza fuese mas fuerte, nada de esto hubiese pasado y hubiese perdido la oportunidad de tenerles ahi,cosa de la que para nada me arrepiento. Sigo teniendo mis miedos, sobre todo en el aspecto sentimental, tal vez, por no arriesgar,sigo perdiendo cosas que considero muy importantes, seguro que si.Me da rabia conmigo, pero lo que tenga que ser sera, independientemente de lo que yo haga o deje de hacer,eso no creo que pueda cambiar los sentimientos de nadie hacia mi persona.Todos podemos pasar por malos momentos en los que nos volvemos al lado mas oscuro de este gris, donde no encontramos la salida.Eso no significa que nos quedemos ahi eternamente,todo pasa, antes o despues si tu corazón esta limpio.Espero que esa “coraza” desaparezca algun dia, asi estare satisfecha conmigo misma porque no quedara nada escondido, nada que no hubiese intentado o que pudiese reprocharme.Lo dejaré como asignatura pendiente.
Me ha gustado mucho este articulo,niño

» Comentario por KRL

21 Febrero - 2005 @ 12:00

Me he sentido muy identificado con tu articulo. La opinión a la que he llegado acerca de la gente “gris” y con la gente en general, que no paran de confundirte con buenas acciones y luego con desprecios, es que tienes que saber que relación tienes con ellos y que puedes esperar de cada uno, con las personas que conozco sé que algunos son detallistas, otros te saben escuchar, otros te ayudan cuando lo necesitas y otros te dejan tirado sin darte ni excusas. Yo antes pensaba que un amigo debía estar en todo y para todo, pero con la experiencia vas conociendo a la gente e incluso a ti mismo, y sé que con amigos que te saben escuchar y/o dar buenos consejos quiza no son capaces de hacerte un favor como acompañarte a algún sitio importante. Por eso lo mejor es saber como son y si algún te dan más de lo que esperabas saber esta agradecido.

Esperó que te mejores pronto, y paciencia con la recuperación.

» Comentario por lilith28

20 Febrero - 2005 @ 20:47

Después de leerte, creo que tuve un pie en la zona gris tras lo que me ocurrió, pero que, por suerte, retiré antes de que me carcomiera la monotonía del color.
Sigo sin perder la inocencia, sólo me robaron una parte hace unos meses, pero gracias a mi profesión y a las ganas de vivir que tengo, creo que la estoy recuperando con creces. Y te aseguro que no pienso perderla, aunque la vida me depare momentos tan amargos como los que ya viví.
Gracias por dejar fluir tus pensamientos. Has hecho que sonría, no por fuera sino por dentro.
Un beso y ojalá algun día quieras ver como soy. Yo estoy ahí, a pesar de no hacer ruido…
Cuídate mucho.

» Comentario por sipul666

10 Febrero - 2005 @ 12:12

Ostres tio, em sap greu lo de l’accident… :( , espero que et milloris aviat!

A mi també m’ha fet reflexionar, més que res perquè jo sóc de les persones que van amb la cuirassa per la vida per a evitar que em facin més mal del que m’han fet i que m’enganyin com m’han enganyat.

Això si, quan veig a una persona que val la pena, o si jo no m’he fixat, però aquesta m’ho demostra i atravessa aquesta capa, no m’espanto, li dóno una oportunitat, perquè ha tingut el valor i les ganes de saber que amagava a dins i el més important, ha sapigut veure que hi havia una cuirassa.

Fa uns mesos que dues persones em van fer molt de mal i van fer que aquesta cuirassa es fes mooolt més doble, i jo em vaig proposar que mai deixaria a ningú atravessar-la, però per sort vaig trobar a la meva parella, dic per sort perquè va saber veure que aquella actitud meva era només superficial i va saber arribar al més profund del meu ésser.

Que vull dir amb això, que crec que tal i com estan les coses avui en dia, tal i com va la gent, s’ha de portar la cuirassa, és necessari, però també s’ha de saber quan permets que aquésta es desfaci i deixi sortir qui ets tu en realitat. (aquest es un tema bastant recurrent en el meu blog fa uns mesos).

» Comentario por MartaKuti

6 Febrero - 2005 @ 01:21

Bueno…no se muy bien por donde enpezar, supongo que no se me da muy bien esto de exponer lo que me pasa por la cabeza y menos en algo tan publico como una web. Pero por una vez vale la pena hacer el esfuerzo, pq un articulo como éste lo merece.Me ha hecho reflexionar.
Aunque no este orgullosa de ello, estos ultimos años me he vuelto un corazon acorazado por el miedo a que me agan más daño. Con el tiempo me he dado cuenta que no es bueno porque no soy yo al 100% ni disfruto de la vida al 100%. Pero no es facil desprenderse de la coraza.
Espero que te recuperes pronto, besos!

» Etiquetas (tags)

» Archivo

Selecciona el mes a consultar: