Página 10, Sábado, 5 de Febrero de 2005 | General
Leído 1566 veces (desde 15 de Feb. de 2007)
Normalmente no me suelo equivocar en las primeras impresiones, aunque he aprendido a no hacer demasiado caso de éstas porque me suelo equivocar. Hubo una persona en concreto, que a finales de la primavera pasada y principios de verano, me dio una primera impresión que al principio creí equivocada. Varias semanas después, me hizo pensar que aquella primera impresión había sido la correcta, para volver a hacerme dudar en un par de ocasiones más. Todavía no había aprendido a distinguir del todo los niveles de grises de cada persona (y no creo que nunca pueda decir que he alcanzado la perfección en ese aspecto). Pero ahora, con retrospectiva, y después de lo mucho que llevo aprendido, puedo decir que es el mejor ejemplo de persona gris, con una coraza enorme debido a lo mucho que ha sufrido en la vida, y que si nadie consigue atravesar, nunca podrá alcanzar un mínimo de felicidad.
Tengo pendiente una reunión con ella. Un café que hace meses que se va retrasando por motivos varios, unos más plausibles, otros menos. No se si lee mi página o no, si le interesa lo que yo diga o no. No se si tomaremos ese café alguna vez. Y cuando lo haga, no se si le comentaré algo relacionado sobre este tema sobre el que estoy divagando. Y es que su respuesta podría hacerme hundirme a mi mismo un poquito más en la zona gris, y aunque suene egoísta o pretencioso, tiene que demostrarme de nuevo que merece la pena que vuelva a intentar romper su coraza gris de cemento, para alcanzar otra vez su corazón, y hacerle ver que, además del gris de la zona en que todos vivimos, hay mil y un colores que disfrutar, si tan solo abres tu corazón. Porque si no dejas que te pase nunca nada malo, tampoco nada bueno te sucederá…y no hay nada más triste en el mundo, que la monotonía de un mundo de un solo color.
Dejar un comentario
» Comentario por antonienko
21 Febrero - 2005 @ 13:55
Antes que nada, agradeceros a todos los comentarios. Mientras escribía, tenía miedo de perderme excesivamente entre tanta zona y persona gris, blanca o negra, pero como se trató de un “sesión jam” de escritura, lo dejé tal como quedó, sin repasarlo.
Gracias Marta por el esfuerzo, que se que ha sido considerable, de exponer aquí tus sentimientos.
Gràcies a tu també, Silvia, perque encara que fa poquet que ens coneixem, tens sempre detalls que demostren que ets una gran persona (ens veiem a la festa de dissabte, porto la càmara
)
Gracias Sonia, por tu interés callado y discreto, y por tus comentarios de ánimo.
Gracias Carlos por tu reflexión sobre los tipos de espectativas a depositar en cada persona, me ha parecido muy interesante y acertado.
Y gracias Isa por reflexionar sobre lo que te digo, sin decirme: “es que tu eres mu tonto”
» Comentario por Isatnf
21 Febrero - 2005 @ 12:59
Esto me ha hecho recapacitar bastante y me empuja a dar mi opinion, puesto que, durante mucho tiempo era un dilema que no llegaba a comprender.Despues de perder la inocencia debido al sufrimiento y a los palos q la vida nos va regalando a diestro y siniestro, es cierto q existe un lugar en el que caemos todos, llamalo “zona gris” o como mas te apetezca.Pero aunque ninguno quiera llegar a esa zona, caes sin poder hacer nada para evitarlo.Yo no se a que parte pertenezco de esa zona.Tengo muy claro que no se puede juzgar a todos por lo que hayas vivido antes,cada uno de nosotros tiene valores diferentes aunque habitualmente queramos generalizar.En mi vida he conocido a muchisima gente, quizas por mi profesión o por mi caracter, no lo sé, pero intento apreder lo bueno de cada uno y creo que reporchar ,no se vale.La gente es como es y eso nadie lo puede cambiar a menos que lo hagan ellos mismos.La coraza “relativa” creo que la tenemos todos aquellos que hemos sufrido por un motivo u otro, en esto tengo que decir, y me incluyo, cada uno le adjudica un tipo de grosor diferente, aún inconscientemente.Yo he tratado que la mia sea impenetrable pero jamas lo he conseguido,quizás, no tengo ningun derecho a cerrar puertas a cal y canto sin conocer la valía de cada persona.Puede ser que por este motivo sigan haciendome daño o simplemente es que sigo siendo demasiado ingenua y mi interior no me deja actuar de otra manera.En este ultimo tiempo he conocido a gente maravillosa,la cual, me esta ayudando mucho .Si mi coraza fuese mas fuerte, nada de esto hubiese pasado y hubiese perdido la oportunidad de tenerles ahi,cosa de la que para nada me arrepiento. Sigo teniendo mis miedos, sobre todo en el aspecto sentimental, tal vez, por no arriesgar,sigo perdiendo cosas que considero muy importantes, seguro que si.Me da rabia conmigo, pero lo que tenga que ser sera, independientemente de lo que yo haga o deje de hacer,eso no creo que pueda cambiar los sentimientos de nadie hacia mi persona.Todos podemos pasar por malos momentos en los que nos volvemos al lado mas oscuro de este gris, donde no encontramos la salida.Eso no significa que nos quedemos ahi eternamente,todo pasa, antes o despues si tu corazón esta limpio.Espero que esa “coraza” desaparezca algun dia, asi estare satisfecha conmigo misma porque no quedara nada escondido, nada que no hubiese intentado o que pudiese reprocharme.Lo dejaré como asignatura pendiente.
Me ha gustado mucho este articulo,niño
» Comentario por KRL
21 Febrero - 2005 @ 12:00
Me he sentido muy identificado con tu articulo. La opinión a la que he llegado acerca de la gente “gris” y con la gente en general, que no paran de confundirte con buenas acciones y luego con desprecios, es que tienes que saber que relación tienes con ellos y que puedes esperar de cada uno, con las personas que conozco sé que algunos son detallistas, otros te saben escuchar, otros te ayudan cuando lo necesitas y otros te dejan tirado sin darte ni excusas. Yo antes pensaba que un amigo debía estar en todo y para todo, pero con la experiencia vas conociendo a la gente e incluso a ti mismo, y sé que con amigos que te saben escuchar y/o dar buenos consejos quiza no son capaces de hacerte un favor como acompañarte a algún sitio importante. Por eso lo mejor es saber como son y si algún te dan más de lo que esperabas saber esta agradecido.
Esperó que te mejores pronto, y paciencia con la recuperación.
» Comentario por lilith28
20 Febrero - 2005 @ 20:47
Después de leerte, creo que tuve un pie en la zona gris tras lo que me ocurrió, pero que, por suerte, retiré antes de que me carcomiera la monotonía del color.
Sigo sin perder la inocencia, sólo me robaron una parte hace unos meses, pero gracias a mi profesión y a las ganas de vivir que tengo, creo que la estoy recuperando con creces. Y te aseguro que no pienso perderla, aunque la vida me depare momentos tan amargos como los que ya viví.
Gracias por dejar fluir tus pensamientos. Has hecho que sonría, no por fuera sino por dentro.
Un beso y ojalá algun día quieras ver como soy. Yo estoy ahí, a pesar de no hacer ruido…
Cuídate mucho.
» Comentario por sipul666
10 Febrero - 2005 @ 12:12
Ostres tio, em sap greu lo de l’accident…
, espero que et milloris aviat!
A mi també m’ha fet reflexionar, més que res perquè jo sóc de les persones que van amb la cuirassa per la vida per a evitar que em facin més mal del que m’han fet i que m’enganyin com m’han enganyat.
Això si, quan veig a una persona que val la pena, o si jo no m’he fixat, però aquesta m’ho demostra i atravessa aquesta capa, no m’espanto, li dóno una oportunitat, perquè ha tingut el valor i les ganes de saber que amagava a dins i el més important, ha sapigut veure que hi havia una cuirassa.
Fa uns mesos que dues persones em van fer molt de mal i van fer que aquesta cuirassa es fes mooolt més doble, i jo em vaig proposar que mai deixaria a ningú atravessar-la, però per sort vaig trobar a la meva parella, dic per sort perquè va saber veure que aquella actitud meva era només superficial i va saber arribar al més profund del meu ésser.
Que vull dir amb això, que crec que tal i com estan les coses avui en dia, tal i com va la gent, s’ha de portar la cuirassa, és necessari, però també s’ha de saber quan permets que aquésta es desfaci i deixi sortir qui ets tu en realitat. (aquest es un tema bastant recurrent en el meu blog fa uns mesos).
» Comentario por MartaKuti
6 Febrero - 2005 @ 01:21
Bueno…no se muy bien por donde enpezar, supongo que no se me da muy bien esto de exponer lo que me pasa por la cabeza y menos en algo tan publico como una web. Pero por una vez vale la pena hacer el esfuerzo, pq un articulo como éste lo merece.Me ha hecho reflexionar.
Aunque no este orgullosa de ello, estos ultimos años me he vuelto un corazon acorazado por el miedo a que me agan más daño. Con el tiempo me he dado cuenta que no es bueno porque no soy yo al 100% ni disfruto de la vida al 100%. Pero no es facil desprenderse de la coraza.
Espero que te recuperes pronto, besos!